Cumhuriyet 30.05.2007

GLOBALPOLİTİKÜLTÜR

ERGİN YILDIZOĞLU

'Önemli Olan Değiştirmektir', Ancak...

Evet, Marx 'ın vurguladığı gibi "Filozoflar, bugüne kadar,
dünyayı yalnızca yorumladılar. Halbuki önemli olan değiştirmektir".
Ancak, değiştirmeye niyetlendiğimiz dünyayı bütünlüklü bir biçimde
"düşünemezsek" değiştirme şansımız büyük ölçüde azalıyor. Hatta,
değiştirmek bir yana, yeniden konsolide edilmesine katkıda
bulunabiliyoruz.

Esas olan 'ekonomi' ama...

Korkut Boratav hocamız 27 Mayıs tarihli yazısında,
"dünyamızın durumunu" tüm çıplaklığıyla ortaya koyuyordu:
"Egemen sınıfların gündemi, geçmiş dönemlerde sermayenin sınırsız
egemenliğine karşı konmuş, tüm engel ve pürüzlerin adım adım
kaldırılmasıdır. Bu gündem beynelmilel sermaye ile tam bir işbirliği
içinde oluşmuştur. Düzeni temsil eden siyasi partiler arasında bu ana
gündeme bağlılıkta hiçbir fark yoktur. Nitekim, bir önceki ve şimdiki
parlamentoda temsil edilen büyük siyasi partiler, ekonomik ve sosyal
alanlarda sermayenin programının sadık temsilcileri oldular: ... Farklı
hükümetler, tek siyaset..."

Bu "tek" siyasetin ülkeyi getirdiği yerdeki halimizi,
Türkel Minibaş dostumuz, pazartesi yazısında karanlık bir görüntü
oluşturan verilerle ortaya koyuyordu: Toplumun çok büyük bir kısmı,
özellikle kadınlar ve gençler açısından, yoksullaşma, işsizlik, refah
kaybı... Yine pazartesi günü, bir yorumcu, Faik Öztrak ,
"Uluslararası yatırımcılar faiz dışı fazla hedefini yakalamak için
GSMH'nin yüzde 1-1.5'i arasında tasarruf sağlayacak tedbir paketlerinden
söz etmeye başladığını" aktarıyordu. Böylece, önümüzdeki dönemde
GSMH'nin yüzde 1.15'inin halkın cebinden alınarak ülke dışına transfer
edileceğini öğrenmiş oluyorduk. Boratav hocamızın aktardığı gündemin bir
parçası olan bu haber, Minibaş dostumuzun çektiği fotoğrafın daha da
çirkinleşeceğini gösteriyor.

Durum böyleyse, "seçmen bu durumun sorumlularına, değil bu
gerçekleri açıklayanlara oyunu verir, 23 Temmuz günü yeni bir dünya
başlar..." Ancak, bilgi eyleme, doğrudan yol açmıyor! Bu gerçekleri ne
kadar dile getirirsek getirelim, bir "şey" , halkın kendi
çıkarlarına aykırı biçimde davranmaya devam etmesini sağlıyor. Sorun da
burada: Kültürel ortam bu olguların bir sonuç yaratmasını,
"halkın" kendi gündemine sahip çıkmasını engelleyecek biçimde
şekillenmiştir. Genel olarak, sermaye ilişkisi, özel olarak neoliberalizm
salt ekonomiyi değil, Prof. Dr. Baskın Oran gibi, sosyalist solun
adaylığına soyunmuş aydınlara bile, sosyalist solun tüm tarihini
yadsıyarak, aniden "İşgal olmadan emperyalizm olmaz" dedirten
kültürel bir egemenlikle, bu ekonomide yaşayan insanların öznelliklerini
de şekillendiriyor. Türkiye'de bu sürece özellikle 1990'ların ikinci
yarısından bu yana, yeni bir boyut eklendi: Siyasal İslam . Siyasal
İslam neoliberalizmin sivil toplumda yarattığı tahribatın üzerinde, sivil
toplumu (aile ile devlet arasındaki alanı) işgal etmeye ve moleküler
düzeyde, AKP döneminde de hükümetin yardımıyla, dönüştürmeye başladı.
Bugün, halkın gündemi salt ekonomik çıkarlarından değil, bu çıkarları
düşünmesini ve eyleme geçmesini engelleyen neoliberalizmin ve siyasal
İslamın kültürel egemenliğinden kurtulmayı da içeriyor.

Demokrasi mi, darbe mi? 'Teşekkür ederim, istemem'

Bir yaklaşım da, haklı olarak "askeri müdahale"
tehlikesinden korkuyor: "Hepimiz nefes almak istiyoruz. Ve unutmayın,
'biz'lerin (orta sınıfları kastediyor- E.Y ) nefes
alabileceği yegâne atmosfer demokrasidir, ülkenin nefes alabileceği yegâne
atmosfer demokrasidir."

Bu yaklaşım, öncelikle, bu "demokrasinin", son yıllarda
"halkın" nefes aldığı atmosferi, ekonomik, kültürel açıdan ve
kimyasal (Co2/metan gazı vb.) olarak zehirleyen ilişkilerin üzerinde
mutabakat oluşturmanın aracı olduğunu görmüyor. Bu, eşitlik, ulusal
bağımsızlık ilkelerinden arındırılmış, sömürü, emperyalizm gibi
kavramların düşünülmesine izin vermeyen , "yaşam dünyasını"
piyasa ilişkileriyle paranteze içine alan, AKP döneminde de
egemenliğin, halka değil de Hakk'a ait olduğuna inanan, toplumda bu
inanışa uygun bir "hakikat rejimini" egemen kılmayı amaçlayan
bir akımın, siyasal İslamın iktidara gelmesine olanak veren bir
"demokrasidir".

Tabii ki askeri diktatörlük, bu "demokrasinin" ilacı
değildir, ama, toplumu, ya (bu) "demokrasi ya da askeri rejim"
ikilemine kilitlemeye kalkmak da, "yaşam dünyasının" atmosferini
ısrarla kirletmeye devam eden sosyoekonomik yapılanmayı, siyasal İslamın
gelişmesine olanak veren ortamı savunmak anlamına geliyor, bir başka
demokrasiyi düşünmeyi engelliyor. Bu nedenle, ben, "Darbe mi, demokrasi
mi" sorusuna ( Zizek 'ten ödünç alarak) "Teşekkür ederim
istemem" diyerek cevap vermeyi tercih ediyorum.

mailto:[email-masked]?subject=YoreNet
e-MEDYA 30.05.2007-Gazete-

http://erginyildizoglu.blogspot.com/

Yeniden

[BU BELGENIN ANA SAYFASINA GECIS]

Garildi 1.0 Aybim
Bilgisayar Tic. Ltd.tarafindan hazirlanmistir. Yorum ve Onerileriniz icin :
[email-masked]